Pełne zagadek,bólu,cierpienia,ale też i miłości,przyjaźni.Są ludzie zagubieni w tym wszechświecie,które się tną,chcą odebrać sobie życie.Byłam jedną z nich.Zagubioną dziewczynką,po śmierci ukochanej matki,która nie potrafiła się odnaleść w tym "gównie".Było ciężko.Nikt nie mówił,że nasze życie będzie usłane różami,ale...
Są chwile szczęścia,najlepsze momenty,które są z nami zawsze.Niektórzy mówią,że dzięki nim ciągną swą egzystencję,bo one dają im tą nadzieje,na lepsze jutro.
Moje życie zamieniło się w karuzele.Poznałam prawdę o swoim własnym bracie,któremu ufałam najbardziej na świecie.Poznałam człowieka,który był osobą ważną w moim życiu,który pomógł mi kiedy byłam na dnie.
A teraz...
Odchodzi,spada w dół,
a ja nie mogę mu pomóc.
"Szanuj miłość i czas.
Bo miłość kwitnie tylko raz.
A potem w sen się obraca
I nigdy już nie wraca."
Wspaniały prolog <3
OdpowiedzUsuńNieźle się zaczyna : )
+ Zapraszam do mnie http://lostterroristhasfoundherprince.blogspot.com
Zapraszam już na następny rozdział.Dziekuję.
UsuńZ chęcią wpadnę:)
Super prolog :)
OdpowiedzUsuń